Tag:Politie

Na 42 dienstjaren afscheid van een diender

Geen woorden maar daden; u denkt Feijenoord, wij zeggen Henry van de Hoeve. Politieman in hart en nieren, stond aan de wieg van het project Veiligheid op Straat (VOS), is aanspreekpunt voor drie Zwolse moskeeën, wijkagent in de AA-landen en het Zwols buitengebied, ook de man die werk en privé prima kan scheiden, maar desondanks in zijn vrijetijd wel met diendersogen kijkt. Na 42 mooie, soms bewogen jaren, neemt Van De Hoeve komende vrijdag in wijkcentrum Holtenbroek afscheid. Hoe kijkt hij terug, maar zeker zo belangrijk, wat gaat de toekomst brengen?

Door: Peter de Jong en Gerrit van der Kooy

Hein Roethofprijs en een volle maan “Ik heb eigenlijk zoveel meegemaakt, iets specifieks kan ik niet benoemen. Mooi was zeker het project Veiligheid op Straat – VOS – waar ik samen met Harry Olde Olthof aan de basis stond. Het project bracht politie en horeca dichter bij elkaar. Met als gezamenlijk doel om de veiligheid in Zwolle beter te beheersen. Zowel horeca als wij gingen gezamenlijk op cursus, gefaciliteerd door de gemeente Zwolle. Thema’s als alcohol en drugsgebruik werden behandeld, later is daar een opleiding voor portiers bijgekomen. Onze insteek was anders dan die van de horeca maar uiteindelijk bracht het beide partijen dichter bij elkaar. Heel verbindend en landelijk gezien was het Zwolse project een soort van pilot dat, en daar ben ik best trots op, werd genomineerd voor de Hein Roethofprijs waar wij als tweede uit de bus kwamen. Het VOS project draait nog steeds maar is geïntegreerd in de algemene veiligheid, wel met een speciaal contactpersoon. Excessen daar gelaten denk ik dat veiligheid in Zwolle nog steeds goed aanwezig is. In het algemeen kan ik zeggen dat je in Zwolle goed en veilig kunt uitgaan. Mijn collega’s zijn maximaal aanwezig. Ik maak geen dingen mee waarvan ik zeg, dat is schrikbaar. Bij vollemaan werd ik door portiers op het maanlicht gewezen. Eerst dacht ik, waarom zeggen zij dat? Bleek dat bij volle maan mensen zich plotseling anders gingen gedragen. Zo kregen portiers extra fooi voor het ophalen van de jassen. Of het een met het ander te maken heeft, is nooit bewezen”

 

Respect

“Mensen zijn mondiger geworden. Ik vind dat een goede zaak. Als je tegenwoordig uitlegt waarom iets niet kan, hebben de meesten daar begrip voor. De tijd van ‘jij mag de straat niet in omdat ik het zeg’ is gelukkig voorbij. Dat soort geneuzel is verleden tijd. Ik heb mij nooit boven een burger opgesteld en ga uit van gelijkwaardigheid. In het verleden heb ik de nodige mensen moeten oppakken vanwege zaken, heel uiteenlopend, die niet kunnen. Daar gaf ik geen waardeoordeel aan en heb nooit gezegd dat het slechte mensen zijn. Sterker, er waren een paar die na hun detentietijd mij hebben uitgenodigd voor een biertje. Tijden veranderen, in die 42 jaar ben ik daar in mee veranderd. De tijd van wijlen Franke Bootsma, een legende die in zijn eentje een heel café schoon veegde, is nu ondenkbaar. Ik heb Frank eens met zijn helm een deuk in de motorkap van de auto zien slaan toen hij de automobilist een stopteken had gegeven. Bootsma en zijn motor, een schrikbeeld voor menig Zwollenaar. Toen werd er nagenoeg niets op paper gezet, nu is het eerste wat mij gevraagd wordt ‘heb je een verslag gemaakt?’ Groot verschil met vroeger is ook de komst van social media. Nieuwe collega’s van mij zitten op socal media. Dat is een groot voordeel van deze tijd. Ik ben ook wijkagent voor het Zwolse buitengebied; daar zijn buurtapps waar de politie ook op zit. Is er een verdachte situatie, wordt dat op de app gemeld. Omgekeerd ook, heb ik als politie iets te melden, zet ik dat in de buurtapp. Ja, het is wel beter geworden met de huidige ontwikkelingen.”

Publicatie weekblad de Swollenaer

Het afscheid

“Afscheid nemen is het begin vanhet einde maar ook het begin van iets nieuws. Ik heb dit werk 42 jaar mogen doen en leef naar de datum van afscheid toe. Of ik iets ga missen? Ja, collega’s en misschien momenten als werken in het buitengebied. Het leuke daarvan was dat ik bij de agrariërs binnen kom via de achterdeur terwijl de rottweilers mij vriendelijk aankeken en ik hen aaide. Als dat kan, dan doe je het gewoon goed. Met mijn afscheid ben ik totaal niet mee bezig. Ik heb de leeftijd dat ik er officieel uit mag, mijn ontslagbrief met daarin de datum van einde dienstverband heb ik al gekregen. Waarschijnlijk wordt er gespeecht, prima, ik zal iedereen bedanken die op dit afscheidsfeest is geweest. Verder niet, ik ben niet een man van veel woorden. Met de mensen en vertegenwoordigers van de drie moskeeën, Ulu Moskee, Stichting Niesbahoel Islam en Assoennah, heb ik al afscheid genomen.”

Toekomst


“Ik zie wel wat er op mijn pad komt. Bij mij thuis staat voldoende fitness apparatuur waar ik dagelijks mee bezig ben. Zoals roeien, dat doe ik ruim anderhalf uur per dag. Zo lang? Ja, want dan kijk ik tegelijk een film op Netflix. Sinds kort hebben wij een camper, ons plan is om vakantie in Oostenrijk te vieren. En ja, voor ik het vergeet, er is mij al een baantje in de horeca aangeboden. Of ik dat ga doen? De toekomst zal het uitwijzen”, aldus Van De Hoeve, voor oudere Zwollenaren ook wel bekend onder de naam ‘kleine rooie’. Waarvan akte. Het ga hem goed !

Opvolgers Nienke Leij en Johan Koetsier

Nienke Leij: “vanaf het moment dat ik kon praten, wilde ik al bij de politie. Ik ben gestart in Den Haag, vervolgens Rotterdam en nu dan in Zwolle. Ik kom uit deze buurt en wil onze kinderen hier graag laten opgroeien. Via de Noodhulp en een baan als jeugdagent ben ik in de wijk AA-landen met het Zwolse buitengebied terecht gekomen. Het directe contact met burgers en zaken regelen, dat spreekt mij aan. Het mooie van dit werk is dat je nooit weet wat er gaat komen. Enerzijds het contactuele, anderzijds zorgen voor een veilige omgeving. Als ik mijzelf omschrijf, zeg ik: eerlijk, collegiaal, komt op voor anderen en recht door zee.” Johan Koetsier: “wijkagent is iets wat ik altijd al wilde. Bij de Noodhulp, waar ik eerst werkte, ben je met korte problemen bezig. Als wijkagent kun je meer doen voor de mensen, je gaat dieper op de problemen in en waar nodig wordt andere hulp ingeschakeld. Ik omschrijf mijzelf – best lastig trouwens – als rustig maar waar nodig handelend optreden, collegiaal, vriendelijk. Ik behandel mensen zoals ik zelf ook behandeld wil worden.”

NO COPY !